dinsdag 2 januari 2018

Waarom niets nog vanzelfsprekend is...

In mijn woonkamer heb ik twee van die zwevende planken aan de muur hangen. Planken waar ik allerlei prulletjes en hebbedingetjes uitstal. Planken waar in 2017 talrijke uitnodigingen voor huwelijken, geboortekaartjes, ... stonden te prijken. Blije planken.

In oktober veranderde dat. Alle vrolijke kaartjes maakten ruimte voor een 1 trieste, grijze kaart die een week later gezelschap kreeg van een doodsprentje. Er staat elke avond een kaarsje naast. Een lichtje voor een ster die veel te vroeg aan de hemel moest schijnen. 

Nu zaterdag komt er op die plank nog een kaartje en lichtje bij. Alweer een ster de veel te vroeg de hemel ging vervoegen. Zo plots, zo onverwacht, ...

Ik verloor in 2017 twee nonkels. Twee mannen die er al heel mijn leven waren. Met wie ik mee ging op reis, naar pretparken, die ik hielp met hun auto te wassen, ... Die ik de laatste jaren minder zag, want zo gaat dat als je ouder wordt zeker. En ik was er zeker van dat er nog tijd zou zijn, dus ik stelde bezoekjes uit. Ik nam hen als vanzelfsprekend.

Maar ik leerde dat niets of niemand als vanzelfsprekend mag worden genomen. Het kan zo maar plots gedaan zijn ...

Dus leef volop, heb lief, laat niets onuitgesproken. Geef die extra knuffel of zoen. Zeg eens vaker hoe belangrijk iemand wel niet voor je is. Want er komt voor iedereen een dag waarop dat niet meer kan.

Ik had gewild dat de eerste blogpost van 2018 er eentje met een positieve, luchtige noot zou zijn, maar dit is was het is. Een post met een traan. Een post met onrust in het hoofd. Een post van het allemaal even niet meer weten.

Ik wens jullie allemaal alvast een warm en liefdevol 2018 toe en hoop dat jullie jaar wel mooi mocht starten.


Liefs,
Stephanie

14 opmerkingen:

  1. Veel sterkte!
    Hopelijk kan het in 2018 toch weer een blije plank worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Helaas klinkt dat bekend. Ook hier staat er al bijna 9 maanden een kaartje op de kast dat ik maar niet weggelegd krijg. Deel van het leven, maar 't is zeker niet makkelijk, he... dikke zoen! X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Sterkte! Het is helemaal waar wat je schrijft! 2018 zal voor mij ook afscheid nemen zijn van een dierbare nonkel ... het was dan ook niet gepast om te zeggen 'gelukkig nieuwjaar' als je weet dat er nog max 2 maand voor je ligt ... bbrrr ik krijg er al rillingen van...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik heb in 2017 ook (nog eens) mogen leren dat een goeie gezondheid eigenlijk het enige is dat je mensen kan wensen. De rest volgt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Knuffeltje. Niet gemakkelijk om mee om te gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Heel veel sterkte! Het leven kan soms zo fucking oneerlijk zijn...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Veel sterkte...
    Ik kreeg gisteravond een naar bericht over een bekende. Het hoort nu eenmaal ook bij het leven. En het is zo, maak van elke dag een feest!!

    BeantwoordenVerwijderen